Werk, werk, werk. Eén woord, met zoveel betekenissen. In Mijn Levenswerk laten we de mensen aan het woord over wat werk voor hen betekent. Geen buzzwords, maar eerlijke verhalen. In deze aflevering: Eva De Ruelle (44), die werkt als kleuterjuf en droomt van een kindervoorstelling.
“Ik herinner me mijn eerste job. Ik had agro- en biotechnologie gestudeerd. Ik wilde natuurbeheer doen. Alleen bestond dat niet in mijn tijd. Je kon dat enkel doen als vrijwilliger.”
“Omdat er geld in het laatje moest komen, heb ik een baan aangenomen aan het loket bij De Post. Dat was een verschrikkelijke ervaring. Wie heeft er tijd om naar het loket te komen? Oude mensen die hebben een overvloed accan tijd, maar te weinig sociaal contact. Zij kwamen voor postzegels en een praatje, maar ik moest hen beleggingen aansmeren. Het was de tijd van de Bank van de Post. Zoiets doe ik nooit meer.”
“Ik ben toen een avondopleiding kleuteronderwijs gaan volgen. Dat heb ik me nog niet beklaagd. Ik zorg voor kinderen tussen 2,5 en 4 jaar, een prachtige leeftijd. Je ziet die kinderen dagelijks iets bijleren. En iedere keer lichten hun ogen op. Dat is zo mooi om te zien.”
“Mijn lichtpuntjes zijn wat doffer geworden. Ik heb onderschat hoe zwaar het werk fysiek is. Je bent constant in de weer. Elke dag is er wel ééntje met een klein of groter ongelukje. De laatste jaren is ook de administratieve druk opvallend toegenomen. Voor elk kind moet je een gedetailleerd dossier bijhouden. Wat heb je gedaan? Hoe heb je het gedaan? Waarom heb je het gedaan? Ik begrijp waarom die documentatie nodig is, maar het stompt me af.”
“Ik heb geluk. Ik werk al een tiental jaren halftijds. Mijn man heeft een financieel en intellectueel interessante job die hij graag doet. Dat heeft mij de mogelijkheid gegeven om voor het gezin te zorgen. Onze kinderen zijn 14 en 17 jaar, een leeftijd waar je ook een beetje moet leren loslaten.”
“Ik heb zelf nog professionele dromen. Ik ben bezig met een kindervoorstelling. Een bewerking van Vivaldi’s ‘Vier Seizoenen’. Enkel de kinderen in op school hebben daar al stukjes van gezien. Ik zou de voorstelling graag in heel Vlaanderen op scholen spelen. Maar ik heb schrik. Ik durf het aan niemand te tonen. Misschien helpt dit gesprek om de sprong te wagen.”
