Ze woonde in Shanghai en Boedapest, werkte als consultant en als marketeer maar vandaag vind je Julie Van Hemelryck (41) niet meer in een vergaderzaal. Ze sleurt in haar eigen Atelier CouleurCouleur met een vintage driezit die een nieuw leven verdient. Stofferen is misschien niet haar levenswerk, zegt ze, “maar vraag mij om mij voor te stellen en ik antwoord niet dat ik moeder ben of welke politieke kleur ik heb maar dat ik stoffeerder ben.”
“Het is 16 uur en ik weet in de verste verte niet wat ik vanavond ga eten. Laat staan dat ik weet waar ik binnen vijf jaar zal staan. Ik ben niet goed in plannen, maar wel heel goed in het grijpen van kansen. Die mentaliteit loopt als een rode draad door mijn leven. Na mijn studies communicatiewetenschappen ben ik als consultant naar het buitenland getrokken. Ik ontmoette mijn Deense man in Shanghai, we woonden in Denemarken en Boedapest, en belandden uiteindelijk in Brussel.”
“Met zo’n meanderend internationaal cv was het niet evident om hier weer aan de bak te komen. Ik startte uiteindelijk op de marketingafdeling van Miele. Een prima job, maar het was me te traag, te gezapig en te vaag. Ik miste iets tastbaars.”
Verplant een boom
“Door al dat verhuizen hadden mijn man en ik letterlijk geen meubels meer toen we terug in België aankwamen. Ik schreef mij dus in bij Syntra voor een avondopleiding ‘Stofferen’ omdat ik zin had om onze eigen zetels te kunnen bekleden. Voor ik het door had, vond ik het geweldig en begon ik vier vijfde te werken bij Miele, zodat ik één dag in de week in onze garage kon stofferen. Tot het een voltijdse bezigheid werd en ik mijn bureaujob vaarwelzei. Ik kocht een hoekpand in Ternat om mijn atelier in te richten en daar breng ik sindsdien mijn dagen door. Mensen klampen zich te vaak vast aan een job die hen ongelukkig maakt, maar: we zijn geen bomen. Als het je niet bevalt, verplant jezelf dan.”
“De voldoening die ik nu uit mijn werk haal is totaal anders dan vroeger. Als ik ‘s avonds naar huis wil, zie ik het resultaat van mijn dag: die stoel is af, die klant is blij. Ik zie elke dag dat ik mensen gelukkig maak, en dat is verslavend. Want stofferen is arbeidsintensief en dus duur; klanten komen niet naar mij omdat het goedkoper is. Vaak is nieuw kopen goedkoper. Mensen komen voor de emotie die aan een object hangt. Ze brengen hier een verhaal binnen en verwachten dat ik daar een vervolg aan brei, door het object een nieuw leven te geven. Als ze het gerestaureerde meubel komen ophalen, vloeien er dan ook regelmatig tranen. Dat emotionele aspect, samen met het creatieve proces, maakt mijn job bijzonder.”
Operatie paraplu afgelast
“En nee, het is niet alleen maar romantiek. De overstap van loontrekkende naar zelfstandige is groot. Plots ben je CEO, maar ook poetsvrouw en verantwoordelijke financiën. In een groot bedrijf kan je nog wel eens verstoppen of een ‘operatie paraplu’ opstarten maar dat lukt niet meer. Er bestaan nu eenmaal geen kabouters die het probleem in jouw plaats oplossen. Als een klant niet tevreden is, dan is dat mijn fout en mijn verantwoordelijkheid.”
“Daarnaast is stofferen fysiek zwaar: sleuren met bankstellen, trekken aan veren en singels, mensen onderschatten dat. Je hebt kracht nodig, maar ook fijne motoriek. Ik ben nu 41 en vraag me soms af hoelang ik dit kan volhouden. Als ik nu griep heb en een week niet kan werken, is er geen output en dus ook geen inkomen, terwijl de facturen wel blijven binnenkomen. Die financiële onzekerheid en de administratie zijn voor mij echte energievreters.”
Pippi Langkous
“Toch weegt de vrijheid zwaarder dan de onzekerheid. Ik kan mijn eigen openingsuren bepalen, mijn eigen projecten kiezen, zo lang als ik wil praten met mensen die hier binnenstappen … Ik hou ervan dat de dagen nooit dezelfde zijn, omdat de mensen en de projecten nooit dezelfde zijn; van een tandartsstoel en massagetafels tot de wandbekleding van het kasteel van Gaasbeek. Ik heb zelfs ooit een bordeel moeten stofferen. Die afwisseling heb ik nodig; ik verveel mij snel en dus sta ik altijd open voor nieuwe dingen. Daarom zeg ik graag, in de stijl van Pippi Langkous: Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.”
Blij dat het maandag is
“Voor mij is werken een essentieel deel van mijn identiteit. Twee dagen weekend is leuk voor het gezin en het huishouden, maar ik ben blij dat het weer maandag is. Maar of stofferen uiteindelijk mijn levenswerk is …? Dat durf ik niet te zeggen. Voor hetzelfde geld was ik bij Syntra de cursus pottenbakken of fotografie binnengestapt. We praten onszelf en onze kinderen veel te vaak aan dat we iets niét kunnen. Dat we niet creatief zijn bijvoorbeeld of niet goed met cijfers. Daarmee hak je telkens een stukje van je eigen identiteit weg.”
“Mijn drang naar nieuwe prikkels is in ieder geval niet verdwenen. Onlangs heb ik samen met een vriendin ’72 Hours Reload’ overgenomen, een organisatie die reizen organiseert voor vrouwen. Dat staat volledig los van mijn atelier, maar het trekt me weer uit mijn comfortzone en brengt me in contact met andere mensen en andere plekken. Ik weet dus nog niet wat ik wil worden als ik groot ben. Zolang ik maar kan creëren en mij nuttig kan voelen, is het goed.”
