Werk, werk, werk. Eén woord, met zoveel betekenissen. In Mijn Levenswerk laten we de mensen aan het woord over wat werk voor hen betekent. Geen buzzwords, maar eerlijke verhalen. In deze aflevering: Lut Van den Berghe (67), die trots is op haar loopbaan als kinderarts.
“Het is geen aangenaam gevoel, maar het hoort bij het leven. Na een loopbaan van bijna veertig jaar is het plots gedaan. Je wordt niet meer opgebeld. Je zit plots in de groep die afgeschreven is. Met pensioen. Ik ben nu 2 jaar niet aan het werken. Ik moet er nog steeds aan wennen. Mijn man, een professor, is met emeritaat. Hij werkt als vrijwilliger verder. Bijna even hard als vroeger. Ik kan op het gemak een boek lezen in de ondergaande herfstzon.” (lacht)
“Ik was de eerste vrouwelijke arts in het ziekenhuis van Deinze. In mijn tijd keek men raar op wanneer je als vrouw besloot om je te specialiseren. Tegen dat je afgestudeerd was, hoorde je kinderen te krijgen. Mijn man en ik hebben ons niets aangetrokken van de vooroordelen. Ik ben bevallen van mijn eerste van vier kinderen en een paar maanden later ben ik beginnen te werken.”
“Wat ik zo mooi vond aan mijn beroep? Kinderen helpen is een van de meest dankbare dingen die er bestaan. Ze kunnen heel ziek zijn, maar ze kunnen ook heel snel genezen. Als het eens fout loopt, is het erg droevig. Ouders die afscheid moeten nemen van hun kind. Dat wens je niemand toe. Het was een erg veeleisende job. Ik heb nooit de uren geteld. Ik herinner me de periode waarin ik een semafoon (een bieper, red.) bij me had. Er waren vier verschillende tonen: een voor de pediatrie, een voor de materniteit, een voor spoed en een die me signaleerde dat ik moest terugbellen.”
“Wie gepassioneerd is door zijn job en kinderen heeft, zal altijd met een vorm van schuldgevoel geconfronteerd worden. Wij hebben thuis ook voor betaalde hulp gekozen om de kinderen op te vangen. Daarnaast liet ik hobby’s voor wat ze waren. Elk vrij moment ging naar mijn kinderen. Het ging zelfs zover dat ik de abonnementen op tijdschriften en kranten opzegde om niet het gevoel te hebben dat ik allerlei culturele evenementen miste. Ik heb daardoor wel wat gaten in mijn cultuur, maar die zijn gevuld met de cultuur van mijn kinderen.”
“Ik kijk met veel trots terug op mijn loopbaan. Ik voel de passie nog steeds. Maar ik heb de indruk dat die passie vandaag niet meer volstaat. Ik zie zoveel jonge mensen die met zoveel goesting als arts of verpleger beginnen, maar zo snel weer uitdoven. We verwachten zo veel van mensen. Als ik nog één oproep zou mogen doen voor mijn ex-collega’s: regel een 32-uren week voor verplegend personeel. Maak het beroep draaglijk en aantrekkelijk. We moeten ze koesteren.”
