Werk, werk, werk. Eén woord, met zoveel betekenissen. In Mijn Levenswerk laten we de mensen aan het woord over wat werk voor hen betekent. Geen buzzwords, maar eerlijke verhalen. In deze aflevering: Lieven Plaetsier (35), die geen risico’s schuwt en loononderhandeling niet meer serieus neemt.
“Ik heb niet altijd de makkelijkste weg gekozen in het leven. Ik ben op mijn achttiende bij mijn ouders weggegaan. Ik had er genoeg van. Ook van school. Ik ben meteen nachtelijke shiften gaan doen bij AMP, de verdeler van kranten en magazines. Met dat geld kocht ik tijd om verder te studeren aan het volwassenenonderwijs en om uit te gaan. Dat was de tijd van de Goa Trance feestje in kraakpanden. Zotte tijden. Op mijn 22ste heb ik mijn middelbaar diploma behaald.”
“Verder studeren? Neen. Niets voor mij. Ik ben voor een start-up in de chemische sector gaan werken. Ik was de enige werknemer en deed dus een beetje van alles. Sales, projectleider, marketing, … Als ik er nu zo op terugkijk, daar heb ik mijn ondernemingszin ontdekt. Ik werkte keihard en ik ging ook nog altijd keihard uit. Die twee combineren niet ideaal, waardoor ik wat steken heb laten vallen. Met alle gevolgen van dien. No hard feelings.”
“Bij Jacobs, een onderaannemer van Proximus, vond ik voor het eerst wat rust. Ik tekende de netwerkinfrastructuur uit zodat techniekers perfect wisten waar ze de fiber precies moesten uitrollen. Het was een omgeving die ik nog nooit had ervaren. Corporate. 500 medewerkers. Wat een verschil.”
“Het grootste verschil? Loononderhandelingen. In een kleine, groeiende start-up start je met weinig. Maar wie zich bewijst, wordt beloond. In een groot bedrijf moet je goed onderhandelen aan het begin. Dat had ik dus niet gedaan. Ik werkte net als een paar andere collega’s twee keer zo snel als de rest. In elk gesprek over een groeitraject deden ze alsof ze naar me luisterden. Dat deden ze niet.”
“De coronapandemie kwam voor mij als geroepen. Ik deed mijn werk op een uur of drie en spendeerde de rest aan research om zelf iets te beginnen. Via een advertentie op Instagram zag ik dat je geld kon verdienen als onderaannemer bij Bol.com. Ik kocht 400 kappersscharen. De kappers waren dicht, weet je nog? In één, twee, drie uitverkocht. De maks toch?”
“Ondertussen focus ik me op oorkussentjes voor koptelefoons en andere muziekaccessoires. De verkoop gaat goed. Ik heb veel tijd over, ik noem het een semi-passief inkomen. Zo werk ik nu ook een uur of tien in het Wintercircus in Gent. Ik leer nieuwe mensen kennen en help bij het organiseren van de evenementen. Wie weet wat er in de toekomst komt? Op dit moment ben ik gelukkig.”
